De toan fan Jan de Groot: "Nije skoenen"

Jan de Groot © Omrop Fryslân

"Nou, 't Nederlâns elftal het 't weer oprêden. Se wonnen fleden week fan de Ieren en Gibraltar en gaan ankem jaar na de Europese Kampioenskappen in Dútsland.

Hé, waar Dútsland in... Ja, ik weet wat jim sêge wille: in 1988 waar 't EK ok in Dútsland. Dut jaar 35 jaar leden.

Maar ik weet 't allegaar nag heel goed. Ik waar 'n snotneus die't krekt de jeugdpússys faarwel said had. Wij sâgen met 'n mooie groep de finale in 'e kroeg en fansels worde 't hyltyd geselliger. Helendal doe't de wedstriid ôflopen waar en wij feest fiere konnen.

De toan fan Jan de Groot

Wij liepen op 'n stoit de sliertdâns en in 't midden derfan had de lokale alkoholist 'n halve bâl op syn hood. Hij had weer genog geestferúmmende floeistoffen innommen.

Fansels wouwen wij ok feerderop in 't weer sien, soa't je dan sêge. Na Belkum. Der waar 't te rêden en der sil 'n nag wel groater feest weze. Dat d'r op los, maar wij binne der nooit ankommen. Wat der gebeurde ferblaikt foor mij de herinnering an 't winnen fan 't EK en at ik an die edisy dink, is dat onlosmaaklik ferbonnen met wat ôns overkwam.

Onderweegs na Belkum sâgen wij, doe't wij ferbyfytsten, dat d'r twee dorpsgenoaten lastig fâlen worden deur 'n groep. Ik saai teugen myn raisgenoaten dat wij die mânly helpe mosten. Dat wij omkere en helpe.

't Eerste wat die twee ontsette Stannebuursters denen, waar útnaaie doe't de groep hur op ôns richtte. Lekker dan. Wij bleven derdeur met fier mânly over teugen soa'n acht Stiensers. Maar dat duurde niet lang, want een fan ôns naaide fort út, wilens de ânder drekt 'n flinke dreun teugen syn mônd kreeg, as 'n rund bloedde en waar dus útskakeld.

Soa bleven d'r nag twee Bilkerts over teugen acht man. Krekt as dat fersy met die kebouters. Ongelikense striid fansels. Myn overbleven maat kreeg 'n flinke trap teugen syn poat en kon ok niet meer feerder.

Nou, doe ston Jantje d'r alleen foor. Ik ferdedigde mij as 'n wild beest, hoewel ik feul sterker bin met de mônd as met de êrms. 't Waar onbegonnen werk. Op 'n stoit kregen se mij beet en gooiden mij de groate faart in tussen St.-Anne en Belkum.

Ik gong staan en wou d'r weer útlope. Maar ik foelde dat deur dat lopen myn nije skoenen in 'e modder achterbleven. Ik floekte en saai derna: "Myn nije skoenen!"

Ons fijannen gongen weer feerder en wij naar 't plisybero om angifte te doen. En ik mot sêge dat se der kordaat te werk gongen, want al gau satten de ferdachten in 'n rúmte op 't bero en froegen se mij at dut de daders waren. Ik knikte. Dat deen ik in 'n overal fan 'n plisy, omdat ik ommers driifnat waar.

Dochs nag fleurig deur 'n goed rissultaat gong ik in die overal na huus. 't Plisybussy kwam mij ferbij en der satten die skobbejakken in. Se wuifden útdagend na mij en myn fertouwen in de plisy kreeg fort 'n dreun, niet de eerste fan de avend dus.

Ik hew d'r nooit meer wat fan hoord. Nije skoenen most ik sels weer kope. 't Enigste foordeel hierfan is dat jim nou krekt 'n waargebeurd ferhaal hoord hewwe. Mot d'r ok wel 's tussendeur kinne, n't waar? Ant nije week."