De toan fan Anne-Meta Kobes: "Nevelen"

Anne-Meta Kobes © Jantina Scheltema
"Woensdagavond hulde het leven zich in nevelen. Ik fietste terug van een afspraak in Nes die tot vlak voor zonsondergang had geduurd. Er was muziek gemaakt, in de stilte van de terugweg kriebelden de klanken nog in mijn oren. Het was al laat maar nog nét licht, de langste dag, en ik dacht: ik neem de weg langs het Wad.
Daar trok de vloed zich langzaam op, in de verte kroop de veer naar de haven. Ik draaide de buitenkant van de waddendijk op en slaakte een zucht vanwege de weidsheid en de kleuren. Het openen van de mond werd beloond met het proeven van insecten. Buitendijks wemelde het ervan.
Met de lippen opeen geperst fietste ik verder, terwijl de scholeksters en - hoe heten die ook alweer - rondom mij met wijd open snavels duikvluchten maakten om juist zoveel mogelijk eiwitten binnen te krijgen. Het was betoverend. En ik dacht: mooier wordt het niet.
Tot ik, genoeg van het gekrioel in mijn oren en ogen, de dijk weer overstak. En ik recht in een sprookje fietste.
De toan fan Anne-Meta Kobes
Er was mist opgekomen. Er hingen uitgestrekte slierten wit, laag boven de polder. En daar was de Lange Sloot. Een plas eigenlijk meer. Die er nu uitzag als een spiegel gemaakt van kwikzilver. Er trok een moedereend doorheen, met achter haar vier jongen.
De warmte van de zomerdag kroop uit de grond en voor mij kwam een jonge tureluur op het warme asfalt zitten. Ik moest wel stoppen. Ik pakte mijn telefoon en maakte een paar foto's, in een poging vast te houden hoe het eiland zich nu spectaculair in een zachte nevel had gehuld.
Staand dacht ik terug aan een familieweekend. We zaten ook in zo'n gebied waar de mist plotseling op kan komen. Daar had men er een naam voor bedacht: het waren de witte wieven. Vrouwen in wit gekleed met behulpzame of kwaadaardige bedoelingen, net afhankelijk van in welke streek je een verhaal over hen hoorde. Hier werden ze gezien als aankondigers van de dood, daar hielpen ze juist vrouwen bij de bevalling.
De verhalen over de witte wieven zijn waarschijnlijk ontstaan in de Germaanse tijd en moesten in de ban worden gedaan toen het Christendom zich verspreide. Maar in heel Europa bleven de sagen bekend en voelden mensen zich opgejaagd of juist getroost wanneer de mist hun land bedekte.
Van die verhalen... Als ik deze avond niet op de fiets maar met de bus was geweest, had ik er vast nog een paar beluisterd. Want in het ov van Ameland vind je deze zomer Busverhalen: vertellingen van twee minuten, over lucht, aarde, water of vuur. Vol ongelooflijke reddingen op zee en bomen met wijze raad.
Terwijl ik toch maar verder fietste bedacht ik: in het landschap van deze woensdagavond zou zo'n mysterieus verhaal zomaar kunnen ontstaan, nu zij geheimzinnig in nevelen was gehuld.