De toan fan Anne-Meta Kobes: "Snoei"

Anne-Meta Kobes © Jantina Scheltema
"Even dacht ik hagel te zien, die op de auto was vastgevroren. Maar toen ik beter keek, zag ik dat het houtsnippers waren. Kleine spikkels in vele kleuren bruin, waarmee de rechterzijde van de auto, en de drie containers ernaast, rijkelijk versierd waren.
Het had me kunnen irriteren, maar dat deed het niet, want ze waren een overblijfsel van een vakkundige snoeibeurt in onze straat. En daarbij had de gemeente ook de drie bomen meegenomen die op onze erfgrens staan. Dat scheelde weer.
De toan fan Anne-Meta Kobes
Vorig jaar ontwortelde storm Eunice enkele iepen. Een daarvan was op de hoek van een dak beland en had daarin een gat geslagen. Op de driesprong scheurden omhoogkomende wortels de waterleiding kapot, waarna die voor een deel van het dorp moest worden afgesloten.
Nu was de gemeente de winterstormen voor en snoeide de takken flink terug, zodat de kronen lichter werden. Het vers afgesneden hout blonk in de grijze regendagen van deze week.
Soms moet je snoeien om te groeien. Of: om verantwoord verder te gaan. Als kerken op het eiland deden we dat ook, door vier plaatsen over te dragen aan nieuwe eigenaars met frisse toekomstplannen. Het deed wel pijn, dat snoeien. Maar soms kreeg wat wij hadden afgestoten daardoor juist een waardevol tweede leven:
Toen we onlangs familie overhadden voor een logeerpartij, eindigde onze boswandeling in een van de vele goede restaurants. We mochten plaatsnemen aan de stamtafel: een scheepszwaard, zo groot dat we er met ons gezelschap wel tweemaal aan hadden gepast.
Eromheen stonden stoelen met van riet gevlochten zittingen en mooi gedraaide rugleuningen met knoppen. Ik had er zó op plaatsgenomen, terwijl ik druk onze gesprekken voortzette. Maar een kind riep: dit zijn de stoelen uit de kerk!
En toen zag ik het. De stoelen waar tientallen jaren op gezongen, gezwegen en gebeden was, stonden nu hier. Zij ondersteunden hen die zich wilden voeden met al wat het vlees begeert. En ik was er blij mee dat bij de snoei slechts weinig verloren was gegaan. En veel op nieuwe plekken tot bloei was gekomen."