De toan fan Jan Koops: "Dokterswaacht"

"Maendagmiddag tegen zes ure. De vrouw belde naor huus.Of ik heur ophaelen kon. Zi'j was valen mit de fietse.
Vlogge he'k doe et fietserek in de kofferruumte van de auto zet en bin naor et plak van et onheil reden, zoe'n vuuf kilemeter veerderop.
Daor ston ze - mit de fiets an de haand - te praoten mit een warknemer van et loonbedrief dat daor an et klussen was. D'r lag een waeterslange zo dik as een braandweerslange - die uut een sloot over de diek en et fietspad argens de bossies in gong.
Op de diek hadden ze et netties markeerd mit rood-witte hekkies, mar op et fietspad was niks plaetst om an te geven daj' daor even hiel veurzichtig an doen mossen.
Mien vrouw hadde de slange niet zien en was mit de fiets ommeklapt en mit et heufd op et betonnen fietspad telane kommen. Heufdzeerte, een bulte dikker as een ei, en een dicht blauw oge weren de gevolgen.
Ik bin d'r knap van schrokken. Thuus daoromme votdaolik de dokterswaacht mar even bellen.
Now ja, even .; omreden ik niet inschatte dat et levensbedriegend was drokte ik niet op iene, zoas de automatische stemme anduded hadde veur een levensbedriegende sitewaosie, mar bleef ik waachten tot een echt meenske veur de tillefoon kommen zol.
En doe dee blieken dat ze heur naeme ere an doen: 'dokters-waacht': meer as een half ure laeter wodde et rippeterende antwoordbaandtie in ien keer ofbreuken en begon een echte vrouwestemme tegen mi'j te praoten, een zonuumde triagiste; iene die jow et hemd van et lief vragt om dudelik te kriegen wat d'r feitelik an de haand is en of et neudig is daj' naor et ziekenhuus gaon.
Naodat ik zegd hadde dat mien vrouw een ure leden een vervelend ongelokkien mit de fiets had hadde vreug de triagiste "Waoromme bel ie now pas". Een domme vraoge. Dom, omreden ik mien vrouw eerst ophaelen mos en daornao meer as een half ure an de tillefoon hongen hadde veurda'k die 'triagiste' an de tillefoon kreeg.
"Waoromme bel ie now pas?" Ik zol haost zegd hebben: "Waoromme neem ie now pas op?"
Mar ik heb mien fesoen holen en hiel netties zegd dat ik een half ure op héúr waachten mos. "Oké", zee ze. "Nee, niet oké!", docht ik doe, mar ik hul mi'j stille. Mar doe kwammen de volgende vraogen. Ok dom neffens mi'j. Of ze hadde reden hadde, en of ze op een elektrische of op een gewone fietse was. Zoksoorte van vraogen dus.
Naost mi'j zat mien vrouw mit een knaop van een bulte bi'j et rechteroge die hieltied rooier kleurde, wiels ze ok heufdzeerte hadde en een pienlike ribbekaaste; ik wol heur drekt mit in de auto naor et ziekenhuus hebben, mar mien vrouw mos eerst netties de domme vraogen beaantwoorden en zeggen hoe hadde ze ree en op wat veur fietse.
Zol et wat uutmaekt hebben as zi'j zegd hadde dat ze op heur gewone fietse 45 kilemeter et ure reden hadde? Ik wodde wat ongedurig wi'j zatten te waachten op hulpe, mar d'r mos eerst van alles en nog wat neffens et veurschreven protokol afhaandeld wodden.
Mar ik bedocht mi'j da'k hielemaole niet klaegen moch; ommers hoe ongedurig zol Zelensky wezen, die dappere kerel in Ukraine. Hi'j belt al twie weken om hulpe, en iederkeer wodt d'r wel reageerd, mar die reakties bin druppelties op een gloeiende plaete.
Et lost ok et prebleem hielemaole niet op. De terechte vraoge die hieltied weer steld wodt is de leste daegen: hoe arg moet et wodden veurdat de NAVO es ingriepen zal?
Ukraine bungelt now tussen taofellaeken en servet in. Et laand is ofhaankelik van allerhaande goeie bedoelings, mar et schöt mar bar weinig op. D'r komt een mement dat de NAVO vaastestellen zal dat et zo niet veerder kan. Mar dat is dan omreden et te dichte op de eigen huud komt.
An et aende van et gesprek zee de triagiste gelokkig dawwe over een half ure terechte konnen in et ziekenhuus. Daor wodden we wél drekt hulpen. De dokter was hiel aorig mar zee al dat mien vrouw even een weke kalm an doen mos. Ze knapt inmiddels gelokkig weer wat op en het weer wat zicht in et oge.
Hopelik krigt ok Zelensky es wat zicht op hulpe."