Kollum: ''Ut de heupen brulle''

08 des 2015 - 09:40
  • De Toan fan Willem Schoorstra

Willem Schoorstra (1959) is skriuwer en komt fan Ternaard. Yn it ferline publisearre hy in oantal (Frysktalige) romans wêrûnder 'De Ofrekken', 'Swarte Ingels' en 'Redbad'. Syn lêste wurk is in boek oer Grutte Pier. Willem skriuwt maatskippijkritysk, mei faak in humoristyske ûndertoan en is te folgjen op Facebook.

''Miskien is it wol sa dat, hoe grutter de problemen yn de weareld binne, hoe mear each oft men foar it lytse krijt, it gewoane, it soms ûnbetsjuttende.

Dêr tocht ik oan doe’t ik op de wc siet. Dat gegeven op himsels kin al noflik wêze. It iennichste plak dêr’t men echt allinne is, it alderlêste plak foar ultime privacy, in taflecht yn dizze drokke maatskippij. Mar goed, ik siet dus op de wc. Om presys te wêzen wie ik al oerein, ik stie nei de pot te sjen. Ik hie dien wat se ek wol út de heupen brulle neame, de rêch snute of in brune taart bakke. Soms jout dat produkten dy’t in sekere bewûndering opwekke. Dy’t troch harren struktuer, foarm en konsistinsje suver keunstwurken binne. 

En dan ha ik it net oer de saneamde Spookkeutel, in drol dy’t in plûmp jout, mar dêr’t men neat mear fan sjocht. Nee, dan ha ik it oer bygelyks de Underseeër, sa’n moaie rjochten ien mei in fertikaal tuorke derop, oer de Wilhelmusdrol, dy’t himsels mei de earste maten fan it folksliet oankundiget, oer de Big Mac dy’t de helte fan de pot yn beslach nimt, of syn tsjinhinger, de Kninekeutels, in omskriuwing dy’t gjin fierdere útlis nedich hat. De Plakbân- of Unwennige drol hat dat miskien wol nedich. Dat is nammentlik in bolus dy’t oan de útgong hingjen bliuwt, as plakbân, en dêr’t men foar oereinkomme moat om him ôf te skodzjen, mei bewegings dy’t se hjoed-de-dei twerken neame. De Biezemstôk hat men ek noch. Sa’n grutske drol dy’t rjocht oerein stiet en mei gjin trije spielbeurten fuort te krijen is. 

Afijn, dêr woe ik it hielendal net oer ha. Want de reden dat ik nei de pot stie te sjen wie de nije stoartbak. De âlde hie aderferkalking, en wie net mear by steat om de keunstwurken fuort te spielen. Dat betsjutte dat men se mei in boarstel oanmoedigje moast, en dêr hiene wy stadichoan ús nocht fan. 

En no wie it moment suprême oanbrutsen. Yn de pot lei in Mexicano, sa neamd fanwegen de pittige geur nei in jûntsje skerp iten. Hy lei sympatyk te walmjen, as joech er reeksinjalen ôf. It wie as hearde ik roffeljen op in tromme doe’t ik de hân útstuts om mei de wiisfinger de spielknop yn te drukken. Ik hâlde de siken yn, en sels de Mexicano hâlde op fan walmjen. It duorre ien tel, foar’t it wetter kletterjend út de stoartbak rinnen kaam en de Mexicano mei brút geweld en sûnder genede it rioel ynjage. 

Neffens my ha ik krekt even de fûst yn de loft stutsen. Soks is mar in lyts ding, in gewoan foarfal dat neat om ’e hakken hat, ûnbetsjuttend miskien. Mar och heden, wat kin men derfan genietsje as men der each foar hat.''

Diel dit berjocht op:
(advertinsje)
(advertinsje)